1 00:00:04,780 --> 00:00:08,994 Στο Βιβλίο VI, βλέπουμε ένα από τα πιο γνωστά μέρη της Αινειάδας του Βιργιλίου, 2 00:00:08,994 --> 00:00:12,924 το ταξίδι στον κάτω κόσμο. Έχουμε βέβαια δει κάτι τέτοιο στην 3 00:00:12,924 --> 00:00:15,942 Οδύσσεια πριν αλλά του Βιργιλίου είναι λιγάκι διαφορετικό. 4 00:00:16,113 --> 00:00:20,669 Ένα πράγμα που παρατηρούμε αρχίζοντας, είναι ότι στο Βιργιλίου ο κάτω κόσμος έχει 5 00:00:20,669 --> 00:00:23,801 ένα διαφορετικό είδος λειτουργίας από ότι είχε στα έπη του Ομήρου. 6 00:00:23,972 --> 00:00:28,585 Θυμηθείτε την εποχή του Ομήρου, όταν ο Όμηρος μιλάει για τον Οδυσσέα που πηγαίνει 7 00:00:28,585 --> 00:00:31,718 στον κάτω κόσμο. Ο Οδυσσέας πάει εκεί κάτω, προσπαθεί να 8 00:00:31,718 --> 00:00:36,274 ανακαλύψει κάποια γνώση σχετικά με το τι έκανε λάθος και πως θα μπορούσε να διορθώσει το λάθος 9 00:00:36,274 --> 00:00:41,176 που του προκαλεί τόσα βάσανα. Προσπαθεί να βρει τον Τειρεσία και να πάρει κάποιες 10 00:00:41,176 --> 00:00:45,128 πληροφορίες από αυτόν σχετικά με το τι χρειάζεται να κάνει για να το διορθώσει. 11 00:00:45,322 --> 00:00:50,569 Κατεβαίνοντας εκεί κάτω, είναι πολύ καθαρό πως αυτός ο κάτω κόσμος είναι ένα γιγάντιο είδος 12 00:00:50,569 --> 00:00:53,290 κλειστού κλουβιού. Είναι το μέρος όπου τα νεκρά 13 00:00:53,603 --> 00:00:56,162 πνεύματα πηγαίνουν και όλοι τους θα ήθελαν να είναι ζωντανοί. 14 00:00:56,319 --> 00:01:00,079 Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο εδώ κάτω Υπάρχουν μερικοί φημισμένοι αμαρτωλοί που έχουν 15 00:01:00,079 --> 00:01:03,317 τιμωρηθεί στην αιωνιότητα. Αλλά κυρίως, όλοι είναι στην ίδια θέση, 16 00:01:03,317 --> 00:01:06,242 είναι όλοι γκρίζοι και εύχονται να ήταν ζωντανοί. 17 00:01:06,242 --> 00:01:10,472 Δεν συμβαίνει οι καλοί να περνούν καλά, και 18 00:01:10,472 --> 00:01:13,658 όσοι δεν είναι καλοί να τιμωρούνται. 19 00:01:13,815 --> 00:01:16,531 Αυτό δε συμβαίνει στον κάτω κόσμο του Ομήρου. 20 00:01:16,531 --> 00:01:20,604 Ξανά, εκτός από μερικούς λίγους αμαρτωλούς που έχουν κάνει φρικτά πράγματα στους 21 00:01:20,604 --> 00:01:23,529 θεούς, αυτοί τιμωρούνται, αλλά είναι οι εξαιρέσεις. 22 00:01:23,529 --> 00:01:26,976 Τώρα όταν είμαστε στον κάτω κόσμο του Βιργιλίου, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. 23 00:01:26,976 --> 00:01:32,420 Είναι πολύ προσεκτικά δομημένος από τον Βιργίλιο σαν ένα μέρος όπου ηθικές αρχές 24 00:01:32,420 --> 00:01:35,653 υπάρχουν. Αυτοί που έχουν πράξει καλά στη ζωή έχουν 25 00:01:35,653 --> 00:01:41,314 όμορφες μετά θάνατο ζωές και περνούν ευχάριστες μακρές περιόδους με χαρωπά και ευτυχισμένα πράγματα 26 00:01:41,314 --> 00:01:44,737 που τους περιβάλουν στην αιωνιότητα. Για αυτούς που έκαναν κακό. 27 00:01:44,737 --> 00:01:49,394 Που ήταν κακοί στη ζωή τους αυτοί έχουν φρικτές μετά θάνατο ζωές και ουσιαστικά 28 00:01:49,394 --> 00:01:52,928 τιμωρούνται σωματικά. Τώρα αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό είδος κόσμου 29 00:01:53,097 --> 00:01:56,295 που βλέπουμε να υπάρχει στο Βιργίλιο. Και πολύ διαφορετικός 30 00:01:56,295 --> 00:01:58,763 πολύ αντίθετος με αυτόν του Ομήρου. 31 00:01:58,932 --> 00:02:03,532 Υπάρχουν ένθετες παραδόσεις που βοηθούν το Βιργίλιο 32 00:02:03,532 --> 00:02:07,628 να δομήσει την ιδέα στο που βασίζεται η μετά θάνατον ζωή βασισμένη σε προηγούμενα 33 00:02:07,628 --> 00:02:11,611 που υπάρχουν σε Ρωμαϊκές θεολογικές ιδέες. Σε Ρωμαϊκές ιδέες σχετικά με τους θεούς. 34 00:02:11,780 --> 00:02:16,631 Και επίσης πηγαίνει πίσω σε κάποιο πρόσφατο Ελληνικό υλικό, ειδικά στην Πυθαγόρεια 35 00:02:16,631 --> 00:02:21,688 φιλοσοφία και ένα παράδειγμα αυτού, σε σχέση με τον κάτω κόσμο, ουσιαστικά εμφανίζεται 36 00:02:21,688 --> 00:02:26,004 στη Δημοκρατία του Πλάτωνα στο βιβλίο δέκα, πίσω στην κλασική Αθήνα. 37 00:02:26,004 --> 00:02:31,398 Δεν είναι καθόλου φυσιολογική πίστη την εποχή που ο Πλάτωνας μιλάει για αυτή, αλλά μετά 38 00:02:31,398 --> 00:02:36,657 όταν ο Βιργίλιος κάνει τον κάτω κόσμο να μοιάζει κάπως έτσι, γίνεται πολύ φυσιολογική στη δύση, 39 00:02:36,657 --> 00:02:41,849 και καθώς υιοθετήθηκε από τη Χριστιανική θεολογία, αυτή η ιδέα της μετά θάνατον ζωής σαν ένα 40 00:02:41,849 --> 00:02:47,137 μέρος όπου ηθικές αρχές έχουν ορισθεί, είναι κατά πολύ μια κυρίαρχη ιδέα, αλλά 41 00:02:47,137 --> 00:02:53,577 θα τη δούμε εδώ, πραγματικά στην πιο δυνατή μυθική μορφή στου Βιργιλίου 42 00:02:53,577 --> 00:02:57,575 την Αινειάδα στο έκτο βιβλίο. Ο Βιργίλιος είναι πολύ συγκεκριμένος στο τι 43 00:02:57,575 --> 00:03:01,067 συμβαίνει. Οι λεπτομέρειες εδώ εκφράζονται με ένα τρόπο 44 00:03:01,067 --> 00:03:05,812 που, ξέρετε, ο Βιργίλιος μας βάζει μέσα στον εκλογικευμένο νου του, με αυτή 45 00:03:05,812 --> 00:03:09,370 την θεώρηση του κάτω κόσμου. Και ο Όμηρος ήταν αρκετά ασαφής. 46 00:03:09,370 --> 00:03:13,455 Ο Οδυσσέας πήγε πολύ μακριά. Έφτασε και, και τα πνεύματα βγήκαν 47 00:03:13,455 --> 00:03:18,331 έξω από μια σπηλιά να του μιλήσουν. Στον Βιργίλιο βλέπουμε μια γεμάτη αρχιτεκτονική, 48 00:03:18,331 --> 00:03:21,164 πραγμάτων και έναν τρόπο που δουλεύει το κάθε τι. 49 00:03:21,164 --> 00:03:25,777 Τώρα η μετά θάνατον ζωή είναι, ο κάτω κόσμος είναι ένα περίεργο μέρος όπως ξέρουμε. 50 00:03:25,777 --> 00:03:28,940 Είναι εύκολο να κατέβεις κάτω, αλλά πολύ δύσκολο να γυρίσεις πίσω. 51 00:03:29,134 --> 00:03:34,388 Το ακούμε αυτό στους στίχους 185 ως 190 στη μετάφραση, που θα χρησιμοποιήσουμε για αυτήν 52 00:03:34,388 --> 00:03:38,216 την τάξη. Είναι φυσικά εύκολο να βρεις το δρόμο προς τον κάτω κόσμο. 53 00:03:38,216 --> 00:03:42,018 Ο Θάνατος είναι πάρα πολύ κοντά στον καθένα μας και δυστυχώς κοντά σε όλους μας. 54 00:03:42,194 --> 00:03:45,646 Είμαστε εύθραυστα πλάσματα. Έτσι, είναι εύκολο να κατεβούμε εκεί κάτω. 55 00:03:45,646 --> 00:03:49,977 Αλλά ο γυρισμός, αυτό το κομμάτι είναι δύσκολο. Έτσι ο Αινείας πρόκειται να προσπαθήσει να 56 00:03:49,977 --> 00:03:54,600 να βρει έναν τρόπο να διαταράξει την τάξη των πραγμάτων, να φτάσει εκεί αλλά 57 00:03:54,600 --> 00:03:58,579 τότε με κάποιον τρόπο επίσης να γυρίσει πίσω. Η Σίβυλλα του λέει ότι θα υπάρξει 58 00:03:58,579 --> 00:04:02,090 ένας τρόπος για αυτόν να το κάνει αυτό. Θα πρέπει να βρει ένα πολύ 59 00:04:02,090 --> 00:04:06,128 εξαιρετικό κομμάτι φυλλωσιάς. Υπάρχει κάτι που λέγεται το Χρυσό Κλωνάρι, 60 00:04:06,304 --> 00:04:10,108 πολύ γνωστό στη μυθολογία. Θαυμάσια ηχηρή ποιητική εικόνα 61 00:04:10,108 --> 00:04:12,800 στον Βιργίλιο. Γνωστή στους τότε κύκλους. 62 00:04:13,000 --> 00:04:18,409 Όταν ο James Joyd και ο George Frazier αποφάσισαν να ονομάσουν μια σημαντική εργασία στη μελέτη της 63 00:04:18,409 --> 00:04:23,350 μυθολογίας, στις αρχές του 1900, αποφάσισαν να την ονομάσουν το Χρυσό Κλωνάρι σύμφωνα με αυτό. 64 00:04:23,350 --> 00:04:28,626 Και από τότε πιστεύω πραγματικά καθιερώθηκε τουλάχιστον στη 65 00:04:28,626 --> 00:04:31,497 σύγχρονη μελέτη της μυθολογίας αυτή η εικόνα. 66 00:04:31,497 --> 00:04:37,040 Ας ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει. Θυμηθείτε πως όταν η Σίβυλλα το ανακοινώνει στον 67 00:04:37,040 --> 00:04:42,486 Βιργίλιο, του λέει πως πρέπει να πάει και να βρει το κλωνάρι. 68 00:04:42,718 --> 00:04:46,976 Το κλωνάρι είναι εκεί, και η Σίβυλλα του λέει ότι αυτό θα έρθει 69 00:04:46,976 --> 00:04:50,615 εκούσια και εύκολα αν είναι γραφτό της μοίρας. 70 00:04:50,847 --> 00:04:53,634 Σελίδα 215. Συγγνώμη, στίχος 215, αυτή λέει. 71 00:04:53,634 --> 00:05:00,446 Αλλά και, και επιπλέον λέει πως αν δεν είναι γραφτό της μοίρας, με κανένα τρόπο 72 00:05:00,446 --> 00:05:04,550 δεν θα μπορέσεις να το σπάσεις, όσο δυνατά κι αν το τραβήξεις. 73 00:05:04,550 --> 00:05:09,156 Έτσι ή θα έρθει εκούσια και εύκολα ή δεν υπάρχει τρόπος να το 74 00:05:09,156 --> 00:05:12,503 σπάσεις, Εντάξει λοιπόν αν είναι της μοίρας σου θα 75 00:05:12,503 --> 00:05:16,834 πέσει στα χέρια σου. Και αν δεν είναι δεν υπάρχει 76 00:05:16,834 --> 00:05:21,749 τρόπος να το πάρεις. Κοιτάξτε όμως τι συμβαίνει βλέποντας 77 00:05:21,749 --> 00:05:25,436 τη σελίδα 167 της μετάφρασης. Στους στίχους από 295 και μετά. 78 00:05:25,436 --> 00:05:27,952 Τι πραγματικά συμβαίνει όταν ο Αινείας πηγαίνει εκεί. 79 00:05:28,128 --> 00:05:30,878 Οι στίχοι είναι γραμμένοι όπως εδώ στην οθόνη. 80 00:05:30,878 --> 00:05:35,853 Έτσι λαμπερό ανάμεσα στα σκούρα φύλλα της οξιάς φαίνεται το χρυσό φύλλωμα να θροϊζει στον ελαφρύ 81 00:05:35,853 --> 00:05:38,662 άνεμο. Ο Αινείας μονομιάς απότομα το άρπαξε και 82 00:05:38,662 --> 00:05:42,992 παρά το ότι ήταν γαντζωμένο το έσπασε με απληστία. Τότε το πήγε στη Σίβυλλα στη σπηλιά της. 83 00:05:42,992 --> 00:05:45,643 Τώρα δεν είναι εντελώς ξεκάθαρο τι συμβαίνει εδώ. 84 00:05:45,643 --> 00:05:50,244 Αλλά ο Βιργίλιος ξεστομίζει κάτι που φαίνεται αν είναι αρκετά ξεκάθαρο ανάμεσα στις δύο 85 00:05:50,244 --> 00:05:54,334 ξεχωριστές και αμοιβαία εξαιρούμενες δυνατότητες που μας έδωσε η Σίβυλλα. 86 00:05:54,334 --> 00:05:57,345 Είτε θα πέσει στα χέρια σου όπως το θέλει η μοίρα, 87 00:05:57,345 --> 00:06:01,094 ή όσο και δυνατά να το τραβάς, δεν θα μπορέσεις να το πάρεις. 88 00:06:01,094 --> 00:06:03,480 Λοιπόν δεν πέφτει στα χέρια του Αινεία. 89 00:06:03,480 --> 00:06:07,136 Και δεν αποθαρρύνεται στην προσπάθεια του να το τραβήξει. 90 00:06:07,136 --> 00:06:11,879 Απότομα το τραβάει, και παρά το ότι είναι κολλημένο στο δέντρο, το έσπασε και 91 00:06:11,879 --> 00:06:16,499 το κουβάλησε στη σπηλιά της Σίβυλλας. Έτσι, μας δίνεται εδώ η πιθανότητα πως 92 00:06:16,499 --> 00:06:20,995 η Σίβυλλα έπεσε έξω και είναι μια κλασική στιγμή του Βιργιλίου, να παίρνει 93 00:06:20,995 --> 00:06:25,984 την κατάσταση όπως είναι στημένη και να μας δίνει πολύ καθαρές πιθανότητες, και 94 00:06:25,984 --> 00:06:31,097 τότε βρίσκει μια μέση οδό να πει, στην πραγματικότητα κάτι άλλο που έχει συμβεί. 95 00:06:31,097 --> 00:06:36,086 Δεν κοιτάει πίσω και δεν εξηγεί σε εμάς και να πει, ω με αυτό ήθελα να πω αυτό, 96 00:06:36,086 --> 00:06:40,272 αλλά το αφήνει εκεί σε εκείνο το σημείο της ασάφειας της ιστορίας. 97 00:06:40,479 --> 00:06:46,611 Με αυτό τον τρόπο αφήνοντας σκιές στο κείμενο, λευκά κενά, σημεία που δεν φαίνεται 98 00:06:46,611 --> 00:06:51,228 να βγάζουν νόημα σύμφωνα με τις παραμέτρους που έχει ο ίδιος θέσει. 99 00:06:51,228 --> 00:06:54,260 Το είδαμε αυτό στην περίπτωση του γάμου της 100 00:06:54,260 --> 00:06:59,324 Διδούς και του Αινεία στη σπηλιά, είναι δύσκολο να καταλάβεις τι έγινε εκεί και στην 101 00:06:59,324 --> 00:07:02,158 περίπτωση του χρυσού κλωναριού είναι δύσκολο επίσης. 102 00:07:02,158 --> 00:07:05,007 Ο Βιργίλιος, ο Αινείας υποτίθεται πως θα έσπαζε 103 00:07:05,007 --> 00:07:07,289 το κλωνάρι; Ήταν της μοίρας του να είναι εκεί; 104 00:07:07,289 --> 00:07:12,373 Λοιπόν, δεν ακούμε πραγματικά πως ήταν διότι δεν πέφτει στα χέρια του. 105 00:07:12,373 --> 00:07:17,458 Αλλά επίσης δεν ακούμε πως δεν ήταν της μοίρας του να είναι εκεί διότι τελικά είναι ικανός να 106 00:07:17,458 --> 00:07:20,718 το σπάσει. Και ο Βιργίλιος λέει πως, αν δεν ήταν 107 00:07:20,718 --> 00:07:24,760 το γραφτό του να είναι εκεί, ποτέ δεν θα μπορούσε να το πάρει. 108 00:07:24,760 --> 00:07:30,010 Έτσι από αυτό, με αυτή την άλυτη λεπτομέρεια κατευθυνόμαστε και κατεβαίνουμε προς τον 109 00:07:30,010 --> 00:07:33,467 κάτω κόσμο. Υπάρχουν επικλήσεις προς τους θεούς του κάτω κόσμου 110 00:07:33,467 --> 00:07:38,717 που μας δίνει ο Βιργίλιος καθώς πάμε προς τα κάτω, κατεβαίνοντας μέσα στη σπηλιά, ακούμε 111 00:07:38,717 --> 00:07:43,455 σχετικά με την Εκάτη και τη Νύχτα και τη Γη και την Προσερπίνα η οποία είναι το Ρωμαϊκό όνομα για 112 00:07:43,455 --> 00:07:46,066 την Περσεφόνη. Αυτός ο κόσμος είναι σίγουρα πολύ κάτω. 113 00:07:46,066 --> 00:07:48,396 Κατεβαίνουμε κάτω με τον Αινεία και τη Σίβυλλα. 114 00:07:48,396 --> 00:07:52,686 Ο Βιργίλιος μας δείχνει μια αρχιτεκτονική που είναι πολύ πολύπλοκη και λεπτομερής και έχει 115 00:07:52,686 --> 00:07:56,287 μια έντονη καθοδική τροχιά. Λύπη και θάνατος προσωποποιούνται γύρω μας. 116 00:07:56,287 --> 00:07:58,300 Βλέπουμε αυτά τα τρομαχτικά πράγματα που 117 00:07:58,300 --> 00:08:01,107 συμβαίνουν. Αλλά ο Βιργίλιος μας διαβεβαιώνει στο στίχο 400 της 118 00:08:01,107 --> 00:08:05,502 μετάφρασης μας ότι αυτά είναι κενά τέρατα, έτσι δεν θα έπρεπε να τα φοβόμαστε πραγματικά. 119 00:08:05,661 --> 00:08:09,209 Είμαστε στον κάτω κόσμο όπου δεν έχουν υπόσταση τα πράγματα. 120 00:08:09,209 --> 00:08:13,605 Έτσι δεν υπάρχει υπόσταση που θα μπορούσε να σας βλάψει σωματικά με την υπάρχουσα μορφή αυτών 121 00:08:13,605 --> 00:08:16,200 αυτών των απαίσιων πραγμάτων που υπάρχουν τριγύρω. Είναι μόνο σκιές. 122 00:08:16,359 --> 00:08:20,794 Αυτός είναι ο Βιργίλιος ένα εκλογικευμένο και επιστημονικό είδος μυαλού, που βλέπει αυτόν 123 00:08:20,794 --> 00:08:23,554 τον φανταστικό κάτω κόσμο και το πως είναι. 124 00:08:23,743 --> 00:08:28,448 Κατόπιν εμείς, πηγαίνουμε στο σημείο όπου πρόκειται να διασχίσουμε τον Ποταμό Στυξ 125 00:08:28,448 --> 00:08:31,898 και να μπούμα στο μέρος των αβάφτιστων ψυχών και σε άλλα επίπεδα του κάτω κόσμου. 126 00:08:31,898 --> 00:08:36,540 Στο δρόμο μας προς εκεί, πέφτουμε πάνω σε μια μορφή, έτσι δεν είναι; Αυτός ο άνδρας είναι ο Παλίνουρος. Τον είδαμε 127 00:08:36,540 --> 00:08:41,433 να αναφέρεται στο τέλος του τελευταίου βιβλίου. Είναι το χέρι που κρατά τη λαγουδέρα, οδηγώντας 128 00:08:41,433 --> 00:08:44,875 το πλοίο μακρυά. Και τελικά πεθαίνει αλλά δεν το μαθαίνουμε 129 00:08:44,875 --> 00:08:49,574 έτσι τον συναντάμε με αυτόν τον τρόπο, σχεδόν παράλληλος τρόπος με το ρόλο που ο Ελπήνορας 130 00:08:49,574 --> 00:08:51,509 έπαιξε στην Οδύσσεια. Τον θυμάστε; 131 00:08:51,675 --> 00:08:55,489 Είχαμε στον Όμηρο την ιστορία του Ελπήνορα που πέθανε χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε. 132 00:08:55,489 --> 00:08:57,977 Πηγαίνουμε στον κάτω κόσμο, συναντάμε τον Ελπήνορα. 133 00:08:57,977 --> 00:09:01,571 Ει τι κάνετε εδώ; Μας λέει ο Ελπήνωρ ει, ελάτε, ενταφιάστε με. 134 00:09:01,571 --> 00:09:05,053 Οι νεκροί θέλουν να ταφούν. Και τότε, μετά τον κάτω κόσμο, βγαίνουμε 135 00:09:05,053 --> 00:09:09,145 έξω και συναντάμε και θάβουμε τον Ελπήνορα. Λοιπόν, γίνεται κάπως έτσι, αλλά 136 00:09:09,145 --> 00:09:11,798 ο Παλίνουρος δεν τελειώνει όλη την ιστορία εδώ. 137 00:09:11,798 --> 00:09:14,231 Έχουμε επίσης τον Παλίνουρο και τον Μίζενο μαζί. 138 00:09:14,231 --> 00:09:18,834 Ο Παλίνουρος έρχεται και μας λέει, είμαι νεκρός. Δεν το ξέρατε και θέλω 139 00:09:18,834 --> 00:09:25,279 να θαφτώ, εμείς μαθαίνουμε από την Σίβυλλα πως θα θαφτεί από τους ντόπιους εκεί όπου 140 00:09:25,279 --> 00:09:28,916 πέθανε, έτσι εμείς δεν θα τον θάψουμε στο τέλος της σκηνής. 141 00:09:29,089 --> 00:09:33,303 Αλλά χρειάζεται να συνεχίσουμε. Έτσι απλά συνεχίζουμε προχωρώντας παρακάτω και 142 00:09:33,303 --> 00:09:38,093 εν τω μεταξύ, συναντιόμαστε με τον Μίσενο, που είναι ήδη νεκρός, ο οποίος 143 00:09:38,093 --> 00:09:41,210 έχει θαφτεί και πρόκειται να τον δούμε στην άλλη πλευρά. 144 00:09:41,210 --> 00:09:46,001 Έτσι σε μια τυπική Βιργιλική περιστροφή παίρνει τον ένα χαρακτήρα του Ελπήνορα και τον χωρίζει 145 00:09:46,001 --> 00:09:50,735 σε δύο, και ο Παλίνουρος και ο Μίζενος παίζουν διαφορετικά μέρη του ρόλου του Ελπήνορα για μας. 146 00:09:50,908 --> 00:09:53,710 Εμείς τότε μέσω της ενθάρρυνσης της Σίβυλλας και 147 00:09:53,710 --> 00:09:58,447 της προτροπής και επίδειξης του χρυσού κλωναριού, περνάμε τον Ποταμό Στυξ πάνω στη 148 00:09:58,447 --> 00:10:01,472 βάρκα του Χάρου. Αλλά παρατηρήστε τι συμβαίνει όταν ο Βιργίλιος, μια 149 00:10:01,472 --> 00:10:05,296 ενσαρκωμένη ανθρώπινη ύπαρξη, πηδάει πάνω στη βάρκα μου υποτίθεται πως κουβαλάει μόνο σκιές. 150 00:10:05,296 --> 00:10:09,574 Η βάρκα ραγίζει από το βάρος. Ξανά. εδώ ο Βιργίλιος εκλογικεύει, 151 00:10:09,574 --> 00:10:14,080 προσπαθώντας να καταλάβει πως θα ήταν αν κάποιο ανθρώπινο ον με σάρκα θα κατέβαινε στον 152 00:10:14,080 --> 00:10:17,208 κάτω κόσμο. Μου θυμίζει λίγο το τι οι μεγάλοι 153 00:10:17,208 --> 00:10:20,178 συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας στα σύγχρονα είδη κάνουν σήμερα. 154 00:10:20,337 --> 00:10:24,366 Παίρνουν τους νόμους τη; φυσικής, όπως τους ξέρουν και τότε προσπαθούν να τους εισάγουν 155 00:10:24,366 --> 00:10:29,297 σε κόσμους ακραίους, παρακάμπτοντας αυτούς τους νόμους, αλλά μένουν σταθεροί σε αυτούς 156 00:10:29,297 --> 00:10:33,432 που μπορούν να υπάρχουν σε αυτό τον κόσμο. Λοιπόν, αυτό συμβαίνει εδώ, με τον Βιργίλιο, 157 00:10:33,432 --> 00:10:37,250 επίσης, καθώς η βάρκα του Χάρου ραγίζει. Τότε αυτοί περνάνε τον ποταμό, 158 00:10:37,250 --> 00:10:42,806 στίχοι 516 και μετά της μετάφρασης. Συναντάμε τον σκύλο Κέρβερο, που φυλάει τον 159 00:10:42,806 --> 00:10:46,753 κάτω κόσμο, του πετάμε ένα γλυκό που τον κρατάει ήσυχο και μας αφήνει να περάσουμε απέναντι. 160 00:10:46,920 --> 00:10:51,584 Σε αυτό το σημείο μπαίνουμε στο βασίλειο των αβάφτιστων ψυχών. Εκεί βλέπουμε τους πεθαμένους πρόωρα. 161 00:10:51,763 --> 00:10:56,473 Είναι μορφές όπως μωρά, άδικα καταδικασμένοι, αυτοκτονίες, 162 00:10:56,473 --> 00:11:01,124 αυτοί που πέθαναν από αγάπη και δεν το ξέρετε, συναντάμε την Διδώ εκεί. 163 00:11:01,124 --> 00:11:06,430 Είναι ένα θλιβερό μέρος, που δεν θέλεις να είσαι και φυλαγμένο για ανθρώπους 164 00:11:06,430 --> 00:11:11,021 που δεν έχουν απαραίτητα κάνει κάτι κακό, αλλά απλά έχουν πεθάνει με τέτοιο τρόπο 165 00:11:11,021 --> 00:11:13,666 που οι συνθήκες δεν τους επιτρέπουν 166 00:11:13,666 --> 00:11:18,535 να την πλήρη ευχαρίστηση που είναι δυνατή στη μετά θάνατον ζωή και που θα 167 00:11:18,535 --> 00:11:21,878 δούμε τι είναι αυτή. Μας περιμένει στη γωνία. 168 00:11:21,878 --> 00:11:26,454 Βλέπουμε τους δικαστές μας να λειτουργούν εδώ. Ο Μίνωας κρίνει τις ψυχές και 169 00:11:26,454 --> 00:11:31,264 τις στέλνει στη μια κατεύθυνση ή στην άλλη. Καθώς προχωρούμε παραπέρα, βλέπουμε ένα μίγμα 170 00:11:31,264 --> 00:11:35,970 ανθρώπων που έχουν κάνει άσχημα πράγματα. Και προφανώς πηγαίνουν στα Τάρταρα και 171 00:11:35,970 --> 00:11:38,695 εκεί, είναι το μέρος με τους χειρότερους αμαρτωλούς. 172 00:11:38,695 --> 00:11:40,983 Ο Αινείας είναι περίεργος. Θέλει να πάει να δει. 173 00:11:41,147 --> 00:11:44,416 Και η Σίβυλλα λέει όχι. Δεν μπορείς να πας εκεί, είναι πολύ άσχημα. 174 00:11:44,580 --> 00:11:49,157 Η Ραδαμάνθη δρα σαν δικαστής εκεί κάτω και χειρίζεται απαίσια πράγματα με άσχημους τρόπους. 175 00:11:49,157 --> 00:11:53,715 Και αυτή τα περιγράφει. Σε αυτό το σημείο λέει πως εμείς πρέπει 176 00:11:53,715 --> 00:11:59,330 να συνεχίσουμε τον δρόμο μας και ακούμε μια περιγραφή από τον Βιργίλιο σελίδα 178 που διασχίζει 177 00:11:59,330 --> 00:12:01,686 τον μεσημβρινό. Η Αυγή διασχίζει τον μεσημβρινό. 178 00:12:01,686 --> 00:12:03,851 Εδώ είμαστε στον πάτο του κάτω κόσμου. 179 00:12:03,851 --> 00:12:07,049 Και αν η αυγή διασχίσει τον μεσημβρινό, τι σημαίνει ακριβώς αυτό; 180 00:12:07,196 --> 00:12:10,739 Είμαστε στον κάτω κόσμο. Πως γίνεται η αυγή να περάσει από 181 00:12:10,739 --> 00:12:13,052 μπροστά μας; Και τότε συνεχίζει να περιγράφει τη νύχτα 182 00:12:13,052 --> 00:12:15,856 και φτάνει ο Αινείας. Λοιπόν αν η Αυγή διασχίζει τον μεσημβρινό πως γίνεται 183 00:12:15,856 --> 00:12:19,104 η νύχτα να έρχεται; Λοιπόν ίσως να είναι αυτό που ο Βιργίλιος 184 00:12:19,104 --> 00:12:22,302 για το οποίο μιλάει σχετικά εδώ, είναι ο κόσμος ανάποδα στον οποίο είμαστε. 185 00:12:22,302 --> 00:12:26,484 Αν η αυγή διασχίσει τον μεσημβρινό στις ψηλότερες σφαίρες τότε η νύχτα θα μπορούσε 186 00:12:26,484 --> 00:12:30,076 να καταφθάσει στις κατώτερες σφαίρες. Και μιας και είμαστε από κάτω βλέπουμε 187 00:12:30,076 --> 00:12:32,635 τη νύχτα να φτάνει σαν αυγή διασχίζοντας τον απώτερο Μεσημβρινό. 188 00:12:32,635 --> 00:12:36,509 Αλλά είναι πολύ δύσκολο να το πεις. Κολλήσαμε εδώ κάτω με τον Broydal στον 189 00:12:36,509 --> 00:12:40,834 κάτω κόσμο. Είναι μια θαυμάσια αναπαράσταση εδώ, δεν θα θέλατε 190 00:12:40,834 --> 00:12:45,488 να ζείτε μέσα στο μυαλό αυτού του άνδρα, αλλά μια από τις πιο διάσημες αναπαραστάσεις 191 00:12:45,488 --> 00:12:50,142 του κάτω κόσμου του Βιργιλίου, την έχουμε από τον Broydal, δεν θα θέλατε να περάσετε πολύ 192 00:12:50,142 --> 00:12:53,591 χρόνο εκεί κάτω και η Σίβυλλα είναι ανήσυχη και έτοιμη να συνεχίσει παραπέρα. 193 00:12:53,591 --> 00:12:57,478 Λέγοντας στον Αινεία, έλα πάμε! Ο κόσμος είναι άνω κάτω, είναι 194 00:12:57,478 --> 00:13:02,187 πραγματικά αδύνατο να ορίσεις που ακριβώς είμαστε, αλλά νομίζω, ο Βιργίλιος μας δίνει μερικά 195 00:13:02,187 --> 00:13:05,198 στοιχεία της αυγής κάτω από τον μεσημβρινό και της άφιξης της νύχτας. 196 00:13:05,198 --> 00:13:08,210 Σε αυτό το σημείο απομακρυνόμαστε, δόξα τω θεό, από αυτό. 197 00:13:08,210 --> 00:13:11,554 Άσχημα πράγματα είδαμε. Ανθρώπους να τιμωρούνται παντού. 198 00:13:11,554 --> 00:13:14,156 Και αρχίζουμε να κινούμαστε σε ένα διαφορετικό είδος 199 00:13:14,156 --> 00:13:16,280 κόσμου. Είναι λαμπρότερος και ελαφρύτερος. 200 00:13:16,439 --> 00:13:20,793 Η μορφή που βλέπουμε πρώτα είναι ο Αινείας, ο Αγχίσης, ο πατέρας του Αινεία και θα 201 00:13:20,793 --> 00:13:23,076 μας εισάγει στο τι γίνεται εκεί πέρα. 202 00:13:23,076 --> 00:13:27,111 Και ταυτόχρονα μας δίνει μια εξήγηση, μια ευρύτερη εξήγηση 203 00:13:27,111 --> 00:13:31,200 πολλών πραγμάτων που έχουμε δει ήδη μέχρι τώρα στον κάτω κόσμο.