Πριν παρουσιάσουμε από το ένατο ως το δωδέκατο Βιβλίο, τις περίφημες του Οδυσσέα περιπέτειες, υπάρχει ένα άλλο μέρος του όγδοου Βιβλίου στο οποίο θα δώσουμε πραγματικά προσοχή. Εκεί βλέπω τη φιγούρα ενός ποιητή. Ο Δημόδοκος κάνει μια εμφάνιση. Και εστιάζοντας σε αυτόν το χαρακτήρα, εμείς πρόκειται να ρίξουμε μια ματιά στο τι μπορεί να ήταν για αυτόν τον τύπο, ο Όμηρος στο δικό του κόσμο. Έχουμε κάτι σαν όραμα μέσα από του Όμηρου τα μάτια για το πως ένας ποιητής λειτουργεί μέσα στην κοινωνία μέσω του χαρακτήρα του Δημόδοκου. Πολύ χρήσιμο είναι να δώσουμε λίγη προσοχή σε αυτό. Λοιπόν, γνωρίζουμε από το πορτραίτο το Ομήρου για τον Δημόδοκο ότι οι αρχαίοι ποιητές είχαν ένα ραψωδικό ρόλο στην κοινωνία τους. Τραγουδούσαν τραγούδια με σκοπό να διασκεδάσουν. Ήταν σπουδαίοι διασκεδαστές. Ήταν μέρος της ακολουθίας των πλουσίων, των αριστοκρατών. Τριγύριζαν μετά από κάθε δείπνο. Είχαν μια απαλή μουσική συνοδεία. Ίσως να είχαν και χορευτές που συνόδευαν τις διάφορες ιστορίες που έλεγαν. Και ήταν εκεί για να λένε επεισόδια από το φημισμένο μυθικό παρελθόν. Για παράδειγμα, σε αυτή την ιστορία, έχουμε τον Οδυσσέα τον ίδιο να ζητά, ε, θα μπορούσες να παίξεις αυτό που είναι για το Δούρειο Ίππο; Και ο Δημόδοκος ανταποκρίνεται στο αίτημα του, παιρνει το μουσικό του όργανο και αμέσως ξεκινάει να λέει την ιστορία του Δούρειου Ίππου, στην οποία ο Οδυσσέας πρωτοστατεί και προκαλεί στο μεγάλο ήρωα δάκρυα και ξεκινά τη διαδοχή των γεγονότων που οδηγούν στο να προσπαθεί να τον καλέσει έξω και να βρει τρόπους για να αναγνωρίσει αυτόν τον άνδρα. Έτσι, ένας ποιητής μετά το δείπνο θα ακούει τυχόν αιτήματα, θα λέει επεισόδια από αρχαίες αφηγηματικές διηγήσεις και κατέχει ένα ρόλο διασκεδαστή στην αυλή των ακολούθων των αριστοκρατών. Είναι επίσης γνωστοί για μερικά κατορθώματα. Είναι ικανοί να κάνουν πράγματα που είναι λίγο ασυνήθιστα. Σε δύο πράγματα θα εστιάσω εδώ. Νούμερο ένα μνήμη. Ένας αρχαίος ποιητής μπορούσε να καθίσει και να απαγγείλει από μνήμης τεράστια κομμάτια ποίησης και να τα απαγγείλει με άριστο μετρικό ρυθμό με μουσική συνοδεία με τρόπο εκπληκτικό. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν εκπληκτικές ικανότητες μνήμης και σαγήνευαν το κοινό τους με την ικανότητα τους να θυμούνται λεπτομέρειες και να λένε πράγματα με τόσο όμορφο τρόπο. Δεύτερον οι ποιητές επιδείκνυαν έναν συγκεκριμένο είδος θαυμαστής ικανότητας στο να μπαίνουν σε μια συναισθηματική κατάσταση, που οι ίδιοι αισθανόταν και να την υποδύονται και να την δείχνουν καθώς απάγγειλαν την ποίηση τους. Και κατόπιν, να την μεταφέρουν σε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων. Έτσι, σχεδόν δια μαγείας, μπορούν να εσωτερικεύουν κάποια υποκειμενική κατάσταση και να την μεταδίδουν σε άλλους ανθρώπους. Οποιοσδήποτε που βρέθηκε σε ένα δωμάτιο όπου μια χαρισματική φιγούρα εργάζεται τα κόλπα του, ήδη γνωρίζει ότι αυτό έχει την αίσθηση μιας μαγικής δύναμης. Ο βάρδος πιστευόταν πως είχε τη μαγική δύναμη να τα απαγγείλει έχοντας συμπαρασύρει τους ανθρώπους γύρω του με το τραγούδι του και έχοντας τους επηρεάσει με το τραγούδι που τραγουδιόταν. Μερικοί άνθρωποι στην αρχαιότητα σύγκριναν αυτή τη δύναμη με το μαγνητισμό μιας εξαιρετικής πράξης από απόσταση που έκανε μια ατομική κατάσταση και τον ποιητή κάτι σαν ένα είδος μετάδοσης που απλωνόταν στο πλήθος γύρω τους. Τώρα κοιτάω τη φιγούρα του Δημόδοτου ναι, μας ανοίγει κάτι σαν ένα παράθυρο στο πως ο Όμηρος φανταζόταν τους αρχαίους βάρδους εν δράση. Υπάρχουν επίσης μερικά ενδιαφέροντα κομμάτια να δούμε και βλέπουμε παραδόσεις που υπάρχουν την εποχή του Δημόδοτου και τις ιστορίες που λέει. Θυμόσαστε πως μια από τις ιστορίες του ίσως, η πιο γνωστή ιστορία του Δημόδοκου, όχι του Δούρειου Ίππου, είναι αυτή η σκηνή όπου η Αφροδίτη έχει μια σχέση με τον Άρη εις βάρος του αγαπημένου της συζύγου, του Ήφαιστου. Αυτή η ιστορία που ξεδιπλώνεται με λεπτομέρεια μας δίνει μια παύση και μας κάνει να αισθανόμαστε μια λύπη για τον Ήφαιστο. Ο Άρης έρχεται και αποπλανεί την Αφροδίτη, αυτή ενδίδει και ξεκινάνε αυτό το ερωτικό ραντεβού. Ο Ήλιος, ο θεός που κατοικεί στον ήλιο τα βλέπει όλα, αφού μπορεί να βλέπει όλα όσα συμβαίνουν στη γη και πηγαίνει και τα λέει όλα στον Ήφαιστο. Ο Ήφαιστος γίνεται έξαλλος με ότι συμβαίνει, φυσικά τότε πηγαίνει και κατασκευάζει ένα ειδικό δίχτυ φτιαγμένο από πολύ λεπτό μέταλλο. Είναι τέλειος στο να επεξεργάζεται διαφορετικά διαφορετικά είδη μετάλλων και φτιάχνει μια παγίδα που ούτε ακόμη και οι θεοί δεν μπορούν να δραπετεύσουν. Έτσι, την επόμενη φορά που ο Άρης και η Αφροδίτη πηγαίνουν στο κρεβάτι παγιδεύονται από του Ήφαιστου το δίχτυ. Και όλοι οι θεοί έρχονται τριγύρω και αρχίζουν να γελούν. Γελάνε με αυτή την απαίσια σκηνή, συζητώντας για ω,ω, τον καημένο τον Ήφαιστο. Κοιτάξτε, ο Άρης κάνει σεξ με την Αφροδίτη. Κρυφογελούν, κρυφογελούν, περιπαίζουν, περιπαίζουν. Και ένας η δύο από αυτούς λένε, ρε φίλε δεν θα ήταν ωραία τώρα να ήμασταν ο Άρης για να μπορούμε να έχουμε αυτή την όμορφη βασίλισσα για τον εαυτό μας και άλλα πολλά. Και είναι μια ιστορία που έχει κάποια κατάληξη σε αυτό. Δεν είναι ότι παραβαίνει τα όρια της κοσμιότητας. Και αν το κάνει στα μάτια μας, λοιπόν, τότε σίγουρα το ίδιο φαινόταν και στα μάτια των αρχαίων επίσης. Και στην πραγματικότητα, η ερωτική σχέση του Άρη και της Αφροδίτης ήταν κάτι συναρπαστικό για τους αρχαίους σχολιαστές. Προσπαθούσαν να καταλάβουν τι στο καλό ήθελε αυτό εδώ; Αυτό φαίνεται να μην προσθέτει τίποτε στην όλη ιστορία. Τι προσπαθεί ο Όμηρος να μας πει με αυτή την απιστία του Άρη θεού του πολέμου και της Αφροδίτης θεάς της ομορφιάς. Και ποιoς είναι ο ρόλος του Ήφαιστου σε όλο αυτό; Λοιπόν οι αλληγοριστές έχουν μια ευκαιρία για δράση με αυτό. Μπαίνουν και ισχυρίζονται, στην αρχαιότητα, πως υπάρχουν όλων των ειδών κρυμμένα υπόγεια μηνύματα σε αυτή την ιστορία της σχέσης του Άρη με την Αφροδίτη. Ένας από αυτούς, ο Ηράκλειτος από τον πρώτο αιώνα μ.χ. δεν είναι ο Ηράκλειτος από τον προ-Σωκρατικό φιλόσοφο αυτός είναι σχολιαστής της ποίησης του Ομήρου και ο Ηράκλειτος από τον πρώτο αιώνα μ.χ. μας λέει πως η ένωση της Αφροδίτης, η αγάπη με τον Άρη και η διαμάχη, είναι ουσιαστικά η ένωση της αγάπης με τη διαμάχη. Αυτή είναι μια ιστορία που η Αφροδίτη αφηγείται σαν μια ιστορία ένωσης της αγάπης με την διαμάχη. Υπάρχει γέλιο, σίγουρα, όταν οι θεοί μαζεύονται τριγύρω, αλλά είναι θεϊκό γέλιο διότι είναι αιτία χαράς όταν η αγάπη και η διαμάχη συναντιόνται. Δεν τον πειράζει τον Ηράκλειτο πως φαίνεται να γελάνε ειρωνικά, με ένα σαρδόνιο αίσθημα, και όχι από χαρά, αλλά αυτό δεν πείραζε τον Ηράκλειτο. Μια άλλη ιδέα που προώθησε επίσης, ισχυρίστηκε πως όλο αυτό ήταν αυτή η όλη ιστορία ήταν ένα εγκώμιο πάνω στην τέχνη της σιδηρουργίας. Έτσι, έχουμε φωτιά, ο Ήφαιστος που λιώνει τον σίδηρο, ο Άρης που τον αιχμαλωτίζει και τότε χρειαζόμαστε να έχουμε την Αφροδίτη, η μάλλον, χρειαζόμαστε να εφαρμόσουμε το πάθος, που εδώ αντιπροσωπεύεται από την Αφροδίτη, στη δουλειά για να είναι καλός ο σιδηρουργός. Και στο τέλος, θυμηθείτε, είναι ο Ποσειδώνας που ακυρώνει τα πάντα και όλοι οι άλλοι θεοί γελούν ειρωνικά και ο Ποσειδώνας λέει, όχι, όχι, αρκετά. Άστους ελεύθερους, Ήφαιστε άστους να φύγουν. Έτσι ο Ηράκλειτος το ερμηνεύει αυτό σαν μια ένδειξη πως το νερό, με τη μορφή του Ποσειδώνα διατρυπάει τον σίδηρο και τον ψύχει. Αυτή είναι η άποψη του Ηράκλειτου για την ερωτική σχέση του Άρη με την Αφροδίτη. Ένας άλλος σχολιαστής από τον πρώτο αιώνα που ονομαζόταν Κορνούτος μας λέει πως όταν ο Άρης και η Αφροδίτη κάνουν σχέση αυτό είναι ένα είδος μοιχείας Και προφανώς δικαιολογημένα λέει ότι το βάρβαρο και το βίαιο δεν ταιριάζει με το πρόσχαρο και το ευγενικό ούτε δένουν με φυσικότητα μεταξύ τους αλλά υπάρχει ένας ευγενής απόγονος διότι ο μύθος λέει πως αργότερα μετά από την συνεύρεση του 'Αρη και της Αφροδίτης, υπήρξε πραγματικά καρπός από αυτή τη ρομαντική σχέση και αυτός ο καρπός είναι η θεότητα Αρμονία. Έτσι έχουμε, στο κείμενο του Δημόδοτου, ναι, είναι μια παρουσίαση μοιχείας αλλά στο τέλος έρχεται η αρμονία. Κάτι καλό βγαίνει από αυτή τη βάρβαρη και βίαιη και την πρόσχαρη και ευγενική συνεύρεση. Τέλος, ο συγγραφέας της ζωής του Ομήρου, ένας άγνωστος που ήταν γνωστός στην αρχαιότητα ως Πλούταρχος, αλλά αυτό σίγουρα δεν είναι το σωστό όνομα. Αλλά, ο άγνωστος συγγραφέας της Ζωής του Ομήρου στον πρώτο αιώνα μ.χ., γράφει αυτό, ο Άρης και η Αφροδίτη είναι η αγάπη και η προστριβή και μερικές φορές όταν έρχονται κοντά έρχεται η αρμονία και μερικές φορές χωρίζονται μακρυά. Ο Ήλιος τους αποκηρύσσει, ο Ήφαιστος τους αλυσοδένει και ο Ποσειδώνας του νερού τους ελευθερώνει. Ισχυρίζεται πως είναι ξεκάθαρο πως η ζεστή, ξερή ουσία και η αντίθετη της η κρύα, υγρή μερικές φορές φέρνουν το σύμπαν κοντά και μερικές φορές το απωθούν μακριά. Λοιπόν υπάρχου πολλές ερμηνείες που δίνονται για αυτή την ιστορία που μας λέει ο Δημόδοκος για τον Άρη και την Αφροδίτη. Και την πραγματικότητα καθώς αυτό είναι πιθανόν ακόμη το θέμα και σήμερα, είναι τα μέρη των αρχαίων μύθων που φαίνονται παράξενα και είναι τα πιο ενοχλητικά για μας, αυτά που είναι τα πιο προκλητικά και ενοχλητικά. Αυτά είναι τα μέρη του μύθου που τραβάνε την μεγαλύτερη προσοχή και δέχονται τα περισσότερα σχόλια καθώς οι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τι στο καλό συνέβηκε. Ορίστε ένα παράδειγμα από την αρχαιότητα ενός μύθου που λέγεται και ξαναλέγεται ερμηνεύεται και ξανά ερμηνεύεται. Πρόκειται να αποβάλουμε μερικά από τα πιο παράξενα μέρη των ένατου μέχρι δωδέκατου βιβλίου της Οδύσσειας του Ομήρου που πρόκειται να μας εισάγουν σε πράγματα που κάνουν την ερωτική ιστορία του Άρη και της Αφροδίτης να φαίνεται παιδαριώδης. Για αυτό παραμείνετε στις θέσεις σας. Θα είναι άσχημο για λίγο αλλά μην ανησυχείτε. Ο Οδυσσέας θα αντέξει. Θα υποφέρει αλλά θα αντέξει.